| تبليغات | X |
|
|
|
گاهی دلتنگی...گاهی لبخند
|
ميگفت: هيچ وقت به آدما خوبي نكن گفتم :چرا؟ گفت: چون خوبي يادشون نميمونه! سكوت كردم. دوباره گفت: بدي هم هيچوقت بهشون نكن. گفتم :چرا؟ گفت: چون بدي خيلي خوب يادشون ميمونه! گفتم: من از خيلي از اين آدمكهاي دوپا متنفر شدم. خنديد و گفت: تو و تنفر محاله. تو هيچوقت نميتوني از كسي متنفر بشي! هيچي نگفتم. فقط نگاش كردم و دلم گرفت... شايد راست ميگفت اما آخه چرا؟
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1387ساعت 10:34 توسط افسانه |
زندگي را يك افسانه ميدانم.
افسانه اي كه خودم آن را ميخوانم...
گاه بلند, گاه يواش ,
گاه با خنده و گاه با گريه ,
گاه به سوي هوا و گاه به سوي خدا...
اين افسانه هم گرگ دارد و هم بره
و هم چوپاني كه گاه راست ميگويد و گاه دروغ !!!
افسانه هستم و تو شهر بزرگ تهران یه سهم کوچیک از آسمون خدا دارم برای نفس کشیدن و به همین یه تیکه آسمون قانع...
متولد 29 خرداد 65 و عاشق نوشتن...
تعارف که ندارم ... نوشته هاي من سرگذشت کلمات سرگردانيست که ترکيبشان خزعبلاتيست که قرار نيست در هيچ کجاي تاريخ ماندگار شوند...
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
