یادم میاد اون روزا کلاس پنجم دبستان بودم و یه معلم خیلی خیلی بد اخلاقی هم داشتیم به نام خانوم فخاری که امیدوارم الان هر جا هست...( بی خیال! نفرین کردن تو ذات من نیست). منم شاگرد تنبل کلاس نبودم اما شاگرد اول نبودم و معدلم 18 و نیم بود و اون یکی دو نمره هم همیشه به خاطر این معدلم رو میاورد پایین که تو درس ریاضی یه مقداری ضعیف بودم اما برعکس فارسی و ادبیات و املاءو انشام همیشه بدون استثنا 20 بود. اون روز هم درسمون در مورد نسبت و تناسب بود و نوبت به حل مسائل رسید و... خانوم فخاری اسم یکی از بچه ها رو صدا زد که بره پای تخته و یکی از مسائل رو حل کنه اما اون بنده ی خدا نتونست اون مسئله رو حل کنه و خانوم فخاری هم که هنوز چهره اش خوب یادمه از شدت خشم قرمز شده بود و یه نگاهی به من کرد و به خیال این که من میتونم اون مسئله رو حل کنم منو برد پای تخته و...گچ رو از دست همکلاسیم گرفتم و زل زدم به تخته ( آخه منم بلد نبودم چجوری حل میشه! خداییش مسئله اش خیلی سخت بود ) قلبم تند تند میزد و خیلی ترسیده بودم. چهره ی خانوم فخاری خیلی ترسناک شده بود و با عصبانیت بهم گفت: چرا معطلی پس؟ نکنه تو هم بلد نیستی حل کنی؟... سرم رو انداختم پایین و هیچی نگفتم و زل زدم به کفشام. اما خانوم فخاری اینبار صداش رو بلندتر کرد و گفت: مگه من با تو نیستم؟ بلد نیستی حل کنی یا زبونتو موش خورده؟...منم دستم رو بلند کردم و با ترس و لرز و آروم گفتم: خانوم اجازه..بعله و خانوم فخاری که انگار منتظر یه همچین حرفی بود با عصبانیت از روی میزش بلند شد و هجوم آورد به طرف من و دستش رو بلند کرد و با همه ی قدرتش جلوی همه ی همکلاسیهام یه سیلی محکم زد تو صورتم و سرم داد زد و گفت: درس رو که بلد نیستی هیچ؟ جواب منم میدی؟ گمشو برو اون گوشه ی کلاس وایسا تا زنگ آخر! تو لیاقت پشت میز نشستن رو نداری.( اما نفهمید که من منظورم از اون بعله ای که گفتم این بود که تایید کردم حل اون مسئله رو بلد نیستم نه این که تایید کنم زبونم رو موش خورده!)منم که تا اون موقع از هیچکس کتک نخورده بودم و مامان و بابام از گل نازکتر بهم نگفته بودن بغض کردم و خیلی خیلی حال بدی بهم دست داد و مطمئنم اگه کسی اون لحظه بهم نگاه میکرد میزدم زیر گریه اما از ترس این که خانوم فخاری دوباره دعوام نکنه به زور جلوی اشکام رو گرفتم و ...انقدر اون روز روز بدی برام بود که هنوز بعد از گذشت این همه سال وقتی یادش می افتم همه ی اون صحنه ها خوب یادم میادو هیچوقت هم نتونستم بهش بگم که من منظورم از اون بعله یه چیزه دیگه ای بوده و وقتی هم که رفتم خونه حتی این جریان رو برای مامان هم تعریف نکردم و بعضم رو نگه داشتم تا شب که همه خوابیدن و خونه تاریک شد و منم روی تختخوابم پتو رو کشیدم روی سرم و یواشکی زیر پتو گریه کردم این موضوع رو هم تا امروز که دارم اینجا توی این وبلاگ مینویسم توی دلم نگه داشته بودم و واسه هیچکس تعریف نکرده بودم. اما نکته ی عجیبی که تو این ماجرا وجود داره این بود که از اون روز به بعد من کاملا از درس ریاضی متنفر شدم. اگه تا قبل از اون روز فقط یه مقدار تو درس ریاضی ضعیف بودم بعد از اون روز واقعا از این درس متنفر شدم. طوری که ثلث بعد( اون زمان ترم نبود ثلث بود) 5 نمره تو درس ریاضی افت کردم و از اون سال به بعد هیچوقت دیگه نتونستم نمره ی بالاتر از 10 از ریاضی بگیرم!!!

امروز یه چهره ی جدیدی رو سر کلاس دیدم. یه آقا پسر قد بلند عینکی که تا حالا سر این کلاس نیومده بود و تا به حال هم ندیده بودمش و نمیشناختمش و نمیدونم امروز از کجا پیداش شده بود و اومده بود سر کلاسمون...استادمون که یه خانومه مهربون و خیلی نانازیه یه سوالی رو حل کرد و من یه قسمت سوال رو که برام مبهم بود رو متوجه نشدم و از استاد خواستم اون یه تیکه رو برام توضیح بده و همون لحظه که من این درخواست رو از استاد داشتم این پسره با گوشه چشمش یه نیم نگاهی به من انداخت و یه پوزخندی به حالت تمسخر تحویلم داد و منم زیاد اهمیتی ندادم و به حرفای استاد گوش دادم. اما انگار این پسره ی پروی ناشناس امروز سر کلاس zoom کرده بود رو من... چون چند دقیقه ی بعد که من از استاد یه سوال ساده ای رو پرسیدم ( خب درسته که سوال ساده ای بود اما به هر حال من بلد نبودم) این پسره ی پرو انقدر جرات و جسارت به خرج داد که بین حرف من و استاد پرید و با تمسخر بهم گفت: خانوم قرار نیست سوالهای سخت سخت از استاد بپرسین بچه ها ذهنشون نمیکشه و بعد هم با دوستش به حالت خیلی زشتی به من خندیدن! و قبل از این که من چیزی بگم استادمون چپ چپ نگاش کرد وبا عصبانیت گفت: اومدین سر کلاس درس بخونین یا به هم تیکه بندازین؟ و منم چون اون لحظه نتونسته بودم جوابشو بدم تا آخر ساعت تو شوک بودم و عصبانی بودم و ضمنا به خاطر این که جلوی همکلاسیهام مسخره شده بودم دیگه نتونستم از استاد سوال بپرسم و یاد یازده سالگیم افتادم که چقدر جلوی همکلاسیهام ضایع شده بودم و تصمیم گرفتم حال این پسره ی پروی غریبه رو بگیرم و صبر کردم تا کلاس که تموم شد و اخمام رو ریختم تو هم و جلوی در کلاس وایسادم تا از کلاس بیاد بیرون  ( خداییش تا حالا تو عمرم اینجوری اخم نکرده بودم) و همین که با هم چشم تو چشم شدیم قبل از این که بخواد حرفی بزنه بهش گفتم: من سر کلاس فقط به احترام استاد جوابتونو ندادم اما بهتره احترام خودتونو نگه دارین و...دیگه نذاشت ادامه بدم و دوباره هر هر خندید و گفت: شوخی کردیم دیگه یه شوخی دانشجویی بود و منم که از خنده اش بیشتر لجم گرفت فورا حرفشو قطع کردم و با اخم و عصبانیت بیشتری گفتم: مگه من با شما شوخی دارم؟ همون لحظه هم استاد از کلاس اومد بیرون و شنید که این حرفو زدم یه نگاه به من انداخت و لبخند زد وچشمک زد و از کنارم رد شد و این پسره هم که دیگه حسابی حالش گرفته شدو جلوی دخترایی که داشتن نگامون میکردن ضایع شد و سرش رو انداخت پایین و گفت ببخشید و منم دیگه هیچی جوابشو ندادم و فقط سر تا پاشو چپ چپ یه نگاه کردم و رفتم پیش دوستام که اونطرف تر وایستاده بودن و ما رو نگاه میکردن و و بعد از اون هم همه ی برو بچس اومدن دورم جمع شدن که ایول افسانه.خوشمون اومد خوب حال این پسره ی پرو رو گرفتی و...