هفت تا غصه ی بزرگ تو قلبم دارم.

دوتاش با اراده ی خودم قابل حل شدنه. اما در مورد 5 تای دیگه هیچ کاری از دستم بر نمیاد.

یاد حرفای مامان بزرگ می افتم که همیشه میگه پول رو اگه زیاد بشماری کم میشه و من همیشه تو دلم به این حرفش میخندم. کاش در مورد غصه ها اینجوری بود. اونوقت من حاضر بودم تا صبح بشینم و هی بشمارم. به این فکر میکنم که چرا هم سن و سالهای من مشکلات و غم و غصه های من رو تو زندگی ندارند! میگن خدا به اندازه صبر و طاقت بنده هاش به اونا غم و غصه میده...پس لابد من صبر و تحملم هفت برابر هم سن و سالهای خودمه!

سارا که همیشه میگه تو از اون دسته دخترای قوی ای هستی که به راحتی خودشون رو نمیبازند و در برابر مشکلات صبورن.

نمیدونم. حتی از فکر کردن به بعضی چیزا هم وحشت دارم. به هر حال باید امیدوار بود...

چه کسی میدونه آینده آبستن چه حوادث و اتفاقاتیه...