هم اكنون ساعت 12:52 دقيقه ي شبه و كل خونه ي ما در سكوت مخوف و دهشتناکی فرو رفته و مثل هر شب من آخرين نفري هستم كه دارم ميرم بخوابم ( كلا از خوابيدن بدم مياد مگر در مواقعي كه چشمام يهويي خودشون بسته بشن) و آمده ام اعلام كنم كه فردا شب اين لحظه ها را در قطار به سر ميبرم و به مدت 7 يا 8 شب نيستم وباز هم با بچه هاي نشريه  عزيزمان مسافر اصفهان هستيم و هفته ي ديگر به اميد خدا باز خواهيم گشت.اينبار قرار است در همايش خبرنگاران غ- ح ( براي اين كه كلاس كار نياد پايين نميگم اين غ-ح يعني چي؟ خودتون اگه تونستيد حدس بزنيد) شركت به عمل برسانيم. و كلي كار داريم خلاصه

ميگفت: هيچ وقت به آدما خوبي نكن

فكر ميكردم امسال سال خوبي رو خواهم داشت اماچقدر زود فهميدم كه اصلا سال خوبي در انتظارم نیست.(این اصلا انصاف نیست خدایا...از هرچی دلم بگیره با تو حرف میزنم  اما اگه از تو دلم بگیره با کی باید حرف بزنم؟؟؟) به هر حال كاريش نميشه كرد فقط بايد تحمل كرد.

ميدونين چند وقت پيشا چي پيدا كردم؟ دفتر ديكته ي سوم دبستانم رو !!! خيلي ذوق كردم.خيلي خيلي احساساتي شدم. متن ديكته ي اول هم اين بود...

اي بابا خسته شدم!!! چند روزه هي ميخوام يه مطلب جديد تو وبلاگم بذارم ولي هر چي تايپ ميكنم دوباره پاك ميكنم. يه وسواس عجيبي گرفتم كه هيچ چيزو قبول ندارم. از هر چي ميخوام بنويسم به نظرم سوژه ي خوبي نمياد..من كه پارسال اينجوري نبودم!!! هي تند تند مطلب مي نوشتم و ميذاشتم تو وبلاگم!!!

اينها اولين جمله هايي هستن كه تو سال 87 دارن توي اين وبلاگ متولد ميشن. و واقعا نميدونم تا آخر امسال قراره چند صدتا جمله ي ديگه تو وبلاگم بنويسم و از بين اين تعداد جمله چندتاش حرف از شادي ميزنه و چندتاش از غم اما از ته دلم اميدوارم كه سال جديد براي همه ي ادمها و براي هركسي كه از هر كجاي دنيا داره اين متن رو ميخونه واقعا سال خوب و پر از شادي باشه و براي من  هم  طوري باشه كه  بتونم فقط خاطره هاي شيريني رو اينجا ثبت كنم. فعلا حرف خاصي براي نوشتن ندارم. يعني حرف براي گفتن خيلي دارم اگه بخوام از كل اين 13 روز بنويسم اما مثل پارسال تنبلي كردم و هيچي از خاطرات عيدم ننوشتم! دلم ميخواست از سيزده بدر امسال بنويسم كه 10 تا خانواده بوديم و 35 نفر جمعيت.البته ما 10 تا خانواده هر سال سيزده بدرها رو در كنار هم هستيم و من دلم ميخواد هر سال خاطره ي اين روز رو بنويسم اما براي همه ي آدمها يادآوري بعضي از خاطره هاي خوب و شيرين چنان حرارت و شور و شوقي توي قلبشون ايجاد ميكنه كه خودشون هم ميدونند زياد به نفع دلشون نيست ياد بعضي از لحظه هاي شيرين زندگيشون بيفتند. به هر حال چون ديدم برام كامنت گذاشتين و سراغم رو گرفتين گفتم به اطلاعتون برسونم كه بنده نه مسافرت رفته ام و نه هيچ چيز ديگري...فقط  مدتي است كه يه مقدار ( البته يه كم بيشتر از يه مقدار) مريض و حال ندار هستم و قول ميدهم طي چند روز آينده نوشته ي تازه اي را در وبلاگم قرار دهم.