-چیه ؟حالا به چه کنم چه کنم افتادی؟ حقته دختره ی احمق از این بیشتر باید سرت بیاد.چند دفعه اومدی جلوی آیینه و با اون چشمات هی نگام کردی هی بهت گفتم برو بشین درستو بخون... حرف گوش نکردی و هر هر بهم خندیدی و گفتی نچ...فقط وایستادی جلوی من و هی به سر و وضعت رسیدی و هی برام بهونه تراشیدی و یه جوری از زیر درس خوندن در رفتی که الان کار دارم..میخوام برم بیرون.. میخوام برم شوء ببینم...میخوام فلان فیلم رو ببینم..میخوام آهنگ گوش بدم ...میخوام برم پای کامپیوتر..میخوام برم فلان کتاب و فلان مجله و فلان روزنامه رو بخونم.آخه بدبخت به توچه که انقدر سرتو میکنی تو صفحه حوادث روزنامه ها که ببینی کی در حق کی ظلم کرده و کجای دنیا جنایت شده.تو که خودت بزرگترین ظلم و بزرگترین جنایت رو داری در حق خودت میکنی.به تو چه که شهریار تو آلبوم جدیدش چه آهنگی خونده و نانسی عجرم تو کنسرت جدیدش چه لباسی پوشیده؟ آخه از اینا واسه تو زندگی در می یاد. بلد بودی هی بری دنبال آلبومهای جدید خواننده ها که فلانی چی خونده و فلانی تو شوئ جدیدش با کدوم دختر رقصیده...بلد نبودی دوتا بزنی تو سرت و مثل آدم بشینی درستو بخونی که یه همچین دسته گلی به آب ندی...اخه تو چی چیت از اسکولهای کلاستون کمتره که اونا معدلشون ۱۸ بشه اما تو ۱۲...اصلا میدونی چیه؟من از تو بدم مییاد دیگه هم حق نداری بیای جلوی آیینه دلم نمیخواد قیافه ات رو ببینم...برو گمشو...برو بمیرکه تو آخرش هیچی نمیشی

-خیلی نامردی...خیلی بی معرفتی ...تو چرا همش منو مقصر میدونی. خوب منم جوونم دیگه مثل خیلیهای دیگه.دلم میخواد تفریح کنم...استراحت کنم...کارهایی که دوست دارم رو انجام بدم.بگم بخندم خوش باشم.مگه خوش بودن و شاد بودن گناهه؟ نمیبینی هر کی تو دانشگاه منومیشناسه یا حتی اون موقع ها هم که مدرسه میرفتم همکلاسیها و معلم هابهم میگفتند تو انقدر که شادی و میخندی هیچوقت پیر نمیشی.خوب اگه به پیری زودرس دچار بشم بعد در آینده سرم هوو بیاد خوبه؟ مگه بده که آینده نگرم و نمیخوام بچه های طلاق تحویل جامعه بدم؟ اصلا میدونی تقصیر کیه؟ تقصیر همون آدمهای بدجنسیه که ورداشتن یه همچین معدل مزخرفی رو به من دادن. نمیگن بابا این بچه ترم اولیه حالا اگه نمر هاش در حد ۱۱-۱۲ شده بذار ما بهش بدیم ۲۰ که سرخورده نشه.تشویق بشه واسه درس خوندن.استعدادهاش شکوفا بشه. نمیدونم شایدم تقصیر همون پسره ی ور پریده است که به خاطر کتابهام منو۲۰۰ بار کشوند تو مغازه اش و هر دفعه هم هی گفت ندارم و نیاوردم و فردا بیا و پس فردا بیا و زنگ بزن و...من نمیدونم پسره ی پرو با چه رویی هر دفعه هی بهم میگفت هنوز نیاورم و آخرش هم دو هفته مونده به امتحانام کتابها رو تحویلم داد خدا رحم کنه که این ترم چه مصیبتی باهاش دارم.اصلا میدونی چیه این قضیه بوی سیاست میده ...اینا میخوان هی به دانشجوها معدلهای پایین بدند که ماها یا افسرده بشیم یا معتاد بشیم یا خودکشی کنیم و خلاصه به یه طریقی جوونهای مملکت از بین برند که یه وقت انقلاب نکنند و حکومت رو عوض نکنند. حیف که تعهد دادم فعالیت سیاسی تو دانشگاه نداشته باشم وگرنه چنان کودتایی تو فشافویه راه می انداختم که حقوق بشر یادشون بیاد. آخ که چقدر دلم میخواست الان پسر خاله مامانم اینجا بود و تا میخورد میزدمش  پسره ی ابله رو...آره اصلا مقصر اصلی اون بود اون و خیلی های دیگه که تو کله من  کرده بودند. دانشجو نباید درس بخونه...درس خوندن جواد بازیه امل بازیه...دانشجوی واقعی اونه که درساشو شب امتحان بخونه...آقا اصلا من میخوام امل باشم میخوام جواد باشم اشکالی داره از نظر شما؟چرا نمیذارید بچه درسشو بخونه آخه...چرا هی این افکار مزخرف رو به ذهنش تزریق میکنید؟ راحتش بذارید این بدبخت رو دیگه. آره دیگه اینم از قصه تلخ زندگی یه دختر بدبخت که توی این مملکت موند و حروم شد و هیچکس اونو نفهمید که اگه میرفت هند اونجا همه میپرستیدنش.اصلا همینه که جوونهای مملکت فرار مغزها میشند دیگه...حالا که اینجوری شد منم میرم معتاد میشم و امروز فردا هم جنازه ی منو گوشه کنار یکی از همین خیابونهای شهر پیدا میکنند و سرگذشتم هم میره تو صفحه حوادث روزنامه ها

-بیخود برای من کولی بازی در نیار. رو بهت بدم میندازی تقصیر بقال سر کوچه تون که ماست و شیر به موقع به دستت نرسوند و کلسیم به بدنت نرسید و اینجوری شد. آخه هیشکی تو رو نشناسه که من خوب میشناسمت تو جرائت نداری یه کبریت بگیری دستت اونوقت میخوای بری معتاد بشی. این حرفا رو میزنی که دلم به حالت بسوزه و از گناهت بگذرم اما نه این تو بمیری از اون تو بمیری ها نیست   یه ترم آزادت گذاشتم هر غلطی دلت خواست کردی و هر آتیشی دلت خواست سوزوندیچون فکر میکردم انقدر بزرگ شدی که خودت صلاح کار خودتو بدونی اما نه اشتباه میکردم تو هنوز بچه ای و یکی باید خوب و بد رو نشونت بده حالا وقتی تنبیه شدی واین ترم  نذاشتم که جز درسات کتاب دیگه ای رو بخونی اونوقت میفهمی دنیا دست کیه. تا وقتی هم که معدلت اونی که من میخوام نشده حق نداری بری ولیعصر و اون کتابهایی رو که میخوای بخری ...آخه بیچاره اگه من نبودم که تو دیپلمت هم نمیتونستی بگیری

---------------------------------------------------------------------------------------- 

و این ماجرا همچنان ادامه دارد...مامانی جونم اینا من چرا معدلم این شده آخه؟....یکی هست منو دعوا کنه آیا؟ ....روز ولنتاین هم که هست گویا. ..خوب یکی هم واسه من عروسک بخره دیگه اینجانب مگه دل ندارم آیا؟

پ.ن.بابا من اینا رو نوشتم که شما کمکم کنید من که برادر و خواهر بزرگتر از خودم ندارم بهم بگه چیکار کنم...حالا من یه غلطی کردم این ترم درس نخوندم قول میدم به خدا از ترم بعد عین ...درس بخونم.تو رو خدا کمکم کنید نذارید ترمهای بعد مشروط بشم من همین فشافویه رو هم به زور به دست اوردم چرا هی زنگ میزنید به من و میگید اگه دو ترم دیگه هم مشروط بشی از اونجا میندازنت بیرون و محاله تو که ترم اول مشروط شدی ترمهای بعد مشروط نشی به خدا دست و پام داره میلرزه تو رو خدا کمک یعنی واقعا دیگه هیچ امیدی نیست...

 پ.ن.آی ملت گوش کنید من از فردا باید عین ..ر درس بخونم.امروز رفتم کتابهام رو خریدم.این اصول حسابداری ماشاالله هر ترم تپل تر میشه. از یه ور دیگه ی قضیه هم اندیشه ۲ ظرفیتش تکمیل شد مجبور شدیم این انقلاب اسلامی مزخرف رو برداریمخدایا کمک من این ترم باید حال خیلی ها رو بگیرم

اینم برای اختتامیه.../ همانند امواج که به شنزار ساحل راه میجویند/ دقایق عمر ما نیز به سوی فرجام خویش میشتابند/دقیقه ها به یکدیگر جای میسپارند / و در کشاکشی پیاپی از هم پیشی میجویند/ ویلیام شکسپیر/....بیچاره اگه میدونست قراره یه روزی یه نفر اینو توی یه همچین وبلاگی بنویسه صد در صد به نام باجناقش ثبتش میکرد. ..اصلا چیه مگه خیلی هم دلش بخواد وبلاگ به این نازی مگه نه؟

مطمئنا نوشتن این مطلب از سوی من و خوندنش از سوی شماهیچ توفیقی در این امور نداره و یا شاید هرکس یه برداشت واستنباط خاصی از این چند خط داشته باشه و یه معنای خاصی به ذهنش متبادر بشه که ناشی از تفاوت عقیده است.اما من کم کم به این باور رسیده ام که حداقل خوبی این وبلاگ اینه که سنگ صبور منه و نمیذاره بعضی حرفام ناگفته باقی بمونه.

راستش از بعضی چیزا خیلی تعجب میکنم.چراهای زیادی توی ذهنم نقش بسته که برای هیچ کدوم نمیتونم جواب دقیقی پیدا کنم.نمیدونم واقعا نمیدونم...چرا باید از داخل کیسه برنجی که تو خونه یه بنده خدایی هست کاغذی پیدا بشه که روش این جمله نوشته شده باشه" تقدیم به بازماندگان عزیز و داغدار زلزله بم " یعنی این کمکها به دستشون نرسیده؟ پس کجا غیبشون زده اون همه کمکهای مردم و کشورهای خارجی؟...تو ویترین مغازه ها...آخه چطور دلشون مییاد؟ چطور میتونند برنج ولباسی رو که سهم بچه های یتیم بوده و یا شاید پدر و مادرهای آواره ای که نمیخواستند شرمنده بچه هاشون باشند و رنگ حسرت رو تو چشمای معصوم بچه هاشون ببینند رو از اونها دریغ کنند و خودشون به فروش برسونند. یعنی واقعا این انصافه؟

چرا اگه یه بنده خدای دیگه جلوی چشم بعضی پرستارها و دکترهای مادی گرا از درد جون بده و بمیره تا وقتی رنگ اسکناس جلوی چشماشون نیومده به کارش رسیدگی نمیکنند؟ پس انسانیت کجا رفته؟ اینجور آدم ها محبت و عاطفه شون رو کجای دنیا گم کردند؟ مگه غیر از اینه که: بنی آدم اعضای یکدیگرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند/ چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار/...اصلا مگه ما مردم همون کشوری نیستیم که روزگاری ابو علی سینا توی خاکش پرورش یافته و سالها تو کتابهای درسی بهش افتخار کردیم؟

چرا باید تو جامعه ای زندگی کنیم که هیچکس به درستی پاسخگوی معضلاتی که در اون وجود داره نباشه؟

چرا اونطرف دنیا باید معتقد باشند که دانشجوهای ایرانی هر چه قدر هم که درس بخونند و حتی دارای مدارک تحصیلی بالایی هم که باشند باز هم روشنفکر نیستند و فاقد تحصیلات آکادمیک که حتی قدرت صحبت کردن در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی و فرهنگی کشور خودشون رو هم ندارند؟

چرا ظرفیت وجودی بعضی از آدم ها انقدر ناچیز و حقیره که تا چند تا مدرک تحصیلی کسب میکنند و یا وضع مادیشون کمی تغییر میکنه و یا این که یه اتفاقی باعث شهرتشون میشه دیگه گذشته خودشون رو کاملا فراموش میکنند و با ادعای این که روشنفکر و امروزی هستند دین ومذهبشون رو زیر پا میذارند و دیگه حتی خدا رو هم بنده نیستند؟

و... ای کاش همه حرفها گفتنی بود و من میتونستم اینجا پاسخی برای همه چراهای بی جواب مونده ذهنم پیدا کنم اما یه حسی تو وجودم هست که مانع از نوشتن بعضی از حرفام میشه حرفایی که خیلی هاشون سالهاست که مثل یه بغض فرو نخورده توی گلوم مونده و داره خفه ام میکنه و من میدونم که هیچ وقت نمیتونم اینها رو بازگو کنم و باید تا ابد توی گورستان دلم و لابه لای سه نقطه ای های نوشته هام دفنشون کنم.