تند تند قدم برميدارم و از پله هاي شركت مي آيم پايين و آنقدر عصباني ام كه علي رغم ميلم زير لب فحش ميدهم :  احمق , نالايق , عوضي ...ليلا هم دنبالم ميدود و سعي ميكند آرامم كند. مي رسد به من و مي پرسد : چرا اينقدر عصباني شده اي؟ ميگويم : مردك معني حرفش را نميفهمد اسم خودش را هم گذاشته است مدير !!!! او هم ناراحت است و ميگويد : از هر كسي كه نبايد توقع فهم و شعور داشته باشي! از روي ناداني اش يك چيز گفته است . ميگويم : در فهم و شعور نداشته اش كه شكي نيست اما آن حرف را ندانسته نزده , گفته است كه ببيند من هم مثل آن يكي ها بله يا خير !!! كمي با هم حرف ميزنيم و او هم حرفهايم را تاييد ميكند . بعد مسيرمان جدا ميشود و از هم خداحافظي ميكنيم.

تند تند قدم برميدارم و از پله هاي آپارتمانمان بالا ميروم , زنگ واحدمان را ميزنم و مامان در را باز ميكند و با لبخند ازم استقبال ميكند. عطر خوش غذايش به راه است اما يك چيزي آنقدر توي گلويم سنگيني ميكند كه نميتوانم جز يك لبخند مصنوعي و يك سلام خشك و خالي چيز ديگري تحويلش بدهم. لباسهايم را كه عوض ميكنم به بهانه شستن آرايشم وارد دستشويي ميشوم و وقتي بيرون مي آيم چشمهايم قرمز است. نگران نگاهم ميكند و با لحن مهربان هميشگي اش ميپرسد چيزي شده؟ و همان لحظه حرف ليلا يادم مي آيد كه : " فعلا به خانوده ات چيزي نگو كه نگران شوند من و تو ميتوانيم با رفتار درستمان روي همان آقاي به اصطلاح مدير تاثير بگذاريم و آن شركت را خودمان طبق اصول خودمان بسازيم " نگاهي به مامان مياندازم و لبخند ميزنم و ميگويم نه و ميروم داخل اتاقم , اما سنگيني نگاهش را پشت سرم حس ميكنم ...

نشسته ام توي اتاقم و سايه ي سنگين تنهايي را بيش از پيش حس ميكنم. دلم ميخواهد كسي باشد كه به آغوشش پناه ببرم و شانه هايش را به من قرض بدهد كه بتوانم اين بغض نيمه جان را رويش خالي كنم , كسي كه بهش بگويم كه چقدر خسته ام از اين دنيا كه از چه چيزهايي ناراحتم و از چه دارم فرار ميكنم و او فقط مهر تاييد بزند به رفتارهايم ... ناچار زانوهايم را بغل ميگيرم و بغضم مي تركد و فكر ميكنم به تمام سختي هايي كه از اول سال داشته ام ...به آن آتش سوزي وحشتناك , به آن مدام بيمارستان رفتن ها و آمدن ها , به بيماري بابا , به قلبي كه تقريبا از دست دادمش و انتظاري كه اينجا بارها و بارها ازش نوشته ام , به طعنه هايي كه در اين مدت شنيده ام , به آدمهايي كه تنهايم گذاشته اند , به بيكاري اي كه بعد از فارغ التحصيلي گريبانگيرم شد و افسردگي هاي ناشي از آن , به كاري كه مربوط به رشته ي تحصيلي ام بود و بعد از مدت ها برايم در اين شركت جور شد . به روزي كه با من تماس گرفتند و خواستند مداركم را برايشان ببرم و در آنجا با ليلا آشنا شدم كه فوق ديپلم نقشه كشي داشت و از بين متقاضيان فقط من و او را انتخاب كرده بودند. و به اين يك هفته اي كه كارمان را شروع كرده ايم و از همان روز اول رفتار جلف و زننده ي كارمندان قديمي آنجا (مخصوص خانومهايش) زد توي ذوقمان و نهايتا به امروز ( يعني ديروز پنجشنبه ) كه ديگر مديرش هم ذات خود را نشان داد . به اين كه آيا من ميتوانم مثل آن دخترها باشم ؟؟؟؟بلند بلند بخندم , شوخي هاي زشت و زننده كنم , جيغ بكشم , جك هاي اتاق خوابي تعريف كنم و به مدير آنجا اجازه بدهم با من صميمانه برخورد كند و من را به كافي شاپ و رستوران دعوت كند؟؟؟؟ و بعد هم احساس كنم كه شانس و اقبال به من رو آورده است كه هم يك كار خوب پيدا كرده ام و هم سوگلي مدير فلان شركت شده ام و با او بيرون ميروم !!!!

نشسته ام پشت كامپيوترم و انگشتانم را گذاشته ام روي كيبوردم و دانه دانه دكمه هايش را لمس ميكنم و حروف رويش را نگاه ميكنم. انگار هر چه بيشتر اين دكمه ها را فشار بدهم و جمله هايم را تايپ كنم خالي تر ميشوم . با خودم فكر ميكنم شايد نوشتن اين حرفها اينجا بچگانه باشد . شايد خنده دار باشد كه يك دختر ۲۵ساله اين حرفها را بزند , شايد امل و پاستوريزه خطابم كنيد . شايد بگوييد براي اينكه رسوا نشوم بايد همرنگ جماعت شوم و شايد هم مثل ليلا بگوييد زيادي سختگيرم...قبل از اينكه وارد سايت بلاگفا شوم صفحه ي وورد را كه حرفهايم را داخلش تايپ كرده ام سيو ميكنم و كامپيوتر را خاموش ميكنم ...گوشي ام را برميدارم و يك زنگ به ليلا ميزنم و بهش ميگويم كه از شنبه ديگر نمي آيم و مثل مادربزرگها نصيحتش ميكنم كه او هم نرود . راضي نميشود و اصرار ميكند كه بي خيال يك سري چيزهايي كه در آنجا ديده ام بشوم و بيايم سركارم . ميگويد "تو با بقيه ي دخترهاي آنجا فرق داري و تنها همدمم در آن شركت هستي و تنها كسي هستي كه رفتارت را قبول دارم و اگر نيايي من هم تنها ميشوم" اگرچه دوست ندارم تنهايش بگذارم اما تصميمم را گرفته ام و نميتوانم روزي ۸ ساعت در آن محيط زندگي كنم. ليلا دوباره اصرار ميكند و ميگويد " من و تو بايد آنقدر توانايي داشته باشيم كه روي مديريت آنجا هم تاثير بگذاريم و آنجا را طبق اصول خودمان بسازيم " نميدانم شايد حق با او باشد اما راستش من انرژي اش را ندارم و از تصور اينكه بازهم بخواهم چهره ي آن مردك را ببينم حالم بد مي شود . جواب ميدهم " گاهي ساختن بعضي چيزها به قيمت خراب شدن خودمان تمام ميشود "  سرانجام برايش آرزوي موفقيت ميكنم و با او خداحافظي ميكنم.

ميدانم كه بايد خودم را آماده كنم براي يك بيكاري دوباره و به خاطر روحياتي كه دارم شايد طولاني مدت!!! ميدانم كه باز هم افسردگي به سراغم مي آيد ...باز هم شب و روزم ميشود گريه ! باز هم ترس از آينده ي نامعلومم عذابم ميدهد ! باز هم توي مهمانيها طعنه ميشنوم و با زبان بي زباني بهم ميگويند كار زياد است و بي عرضگي از خودم است كه كار پيدا نميكنم. باز هم دلم ميشكند و باز هم ....اما خيال ميكنم همه ي اينها مي ارزد به اينكه بخواهم شخصيت خودم را خراب كنم . مي ارزد به اينكه بخواهم با مديري كار كنم كه حتي مديريت رفتار خودش را هم بلد نيست و تنها كاري كه انجام ميدهد لاس زدن با كارمندان خانومش است. مي ارزد به اينكه كه شنبه صبح جاي خالي ام يك تو دهاني محكم شود و كوبيده شود به دهان همان آقاي به اصطلاح مدير و حالي اش كند كه هيچ ارزشي ندارد.

پي نوشت : دوستتان دارم و دلم براي همه تان تنگ شده بود . نگرانم نباشيد فعلا حالم خوب و هنوز افسرده نشده ام. نگا كنيد:

+ شرمنده ام . كلمه ي ديگري مترادف و هم معني لاس زدن پيدا نكردم. وگرنه به عنوان يك خانم در شخصيت خودم نميدانم كه اين كلمه را حتي در نوشته هايم به كار ببرم!!!!