1- خدا رو شكر كه بلاخره از اين چهار راه زندگي هم عبور كردم ! تا چهار راه بعدي نميدونم چند روز و چند ماه فاصله است اما حداقل ديگه تو اين چند ساله و مخصوصا اين چندماه اخير يه چيزي رو مطمئن شدم و اونم اين كه چيزي از عقل و احساس مهمتره فقط و فقط توكل به خداست كه  تو هر شرايطي مثل يه راهنما بهت نشون ميده كه از كدوم طرف بايد بري و سر كدوم چهار راه بايد بپيچي و از كدوم جهت اصلي و فرعي بايد بري تا به مقصد روياهات برسي !!! امیدوارم خدا کمکم کنه تا راهمو درست برم و به مقصدم برسم !

واقعا گاهی حرکت کردن تو مسیر زندگی خیلی سخت میشه . وقتی به یه دوراهی میرسی! وقتی نمیدونی کدوم مسیر رو باید بری ...وقتی همه چیز گنگ و مبهمه و هوا مه آلوده دلت میخواد داد بزنی و از هر کی کنارته تقاضای کمک کنی! حتی گاهی دلت میخواد دیگه مسیر زندگیتو ادامه ندی و همونجا توقف کنی!  اما نمیشه و یه موجی هست که از توقفت جلوگیری میکنه و همیشه تو رو به جلو و به یه آینده ی نامعلوم که ازش وحشت داری حرکت میده !!! اینجور وقتا دیگه نمیدونی باید چیکار کنی ! فقط توکل به خدا میکنی و با دل و عقلت یه مسیر رو انتخاب میکنی با امید به اینکه ته اون مسیر رویاهای حقیقت یافته ات رو پیدا کنی !!!!

عين يه كلاف كامواي در هم پيچيده شدم ! يه كلاف كاموا كه از دست صاحبش رها شده و روي زمين قل خورده و به هم پيچيده و سر و تهش معلوم نيست ! خدايااااااااااااااااااا من كي رها شدم ؟ ابتدا و انتهاي من كجاست ؟ چجوري بايد خودمو پيدا كنم ؟

 واي كه عجب روزي بود امروز !!! ناخواسته توي اولين تظاهرات عمرم شركت كردم ! بعد از تموم شدن كلاسهاي روزنامه نگاريم  ساعت 12 بود و از اونجايي كه تو دانشگاه خودمون امروز كلاس نداشتم به سرم زد يه سر به انتشارات نشر چشمه بزنم و يكي دوتا كتابي كه خيلي وقته دنبالشون هستم رو بخرم . ولي رفتن همان و گير افتادن وسط تظاهرات همان ! اولش زياد واسم مهم نبود . فكر ميكردم يه جوري از بين مردم ميگذرم ! اما يهو به خودم اومدم ديدم بين يه عالمه دختر و پسر و زن و مرد محاصره شدم و حتي نميتونم يه ميليمتر تكون بخورم . ديگه دست خودم نبود و موج جمعيت بود كه منو به اين طرف و اون طرف ميكشوند . عين يه توپي كه توي رود مي افته و ديگه سرنوشتش در اختيار خودش نيست ,  منم ديگه اختيار پاهام دست خودم نبود و مردم بودن كه منو حركت ميدادن . ميخواستم فرار كنم ولي ديگه راه فراري هم نبود و همه ي راه ها بسته بود و فقط بايد اون وسط ميموندم و ناخواسته اون جو رو تحمل ميكردم . اصلا خودمم نفهميدم كه چه جوري شد كه يهو وسط تظاهرات قرار گرفتم !!! كم كم چندتا اتوبوس اومد كه توش بسيجي ها نشسته بودن و با صداي بلند شعار ميدادند : رهبر فقط سيد علي , بعد يهو كل جمعيتي كه پشت سر من بودن در اعتراض به بسيجي ها با صداي بلند شروع كردن به شعار دادن كه : بسيجي حيا كن , مفت خوري رو رها كن ! بعدش هم همه با هم ديگه درگير شدن و من بيچاره هم اون وسط از يه طرف با اون حال مريضم داشتم له ميشدم و از يه طرف هم واقعا ترسيده بودم و اين دو گروه هم هي به هم ديگه سنگ پرت ميكردن و شيشه ها ي اتوبوس و ايستگاه اتوبوس رو ميشكوندن و از يه طرف هم مامورها گروه گروه از ماشین ها پیاده میشدن و هجوم میاوردن توی مردم باتوم به دست حمله ميكردن به مردم و هر كي كنارشون بود رو فقط  ميزدن و مردم فرار ميكردن ومنم با موج جمعيت به اون سمتي كه مردم فرار ميكردن كشيده ميشدم و همه ي ترسم از اين بود كه يه دونه از اون سنگها که از پشت سرم پرتاب میشد يا باتوم ها بهم بخوره  كه يه دفعه صداي انفجار اومد و  يه چيزي رو اون وسط آتيش زدن و خلاصه شرايطي پيش اومده كه من حتي اشهد خودم رو هم خوندم ! يكساعت توي موج جمعيت اينطرف و اونطرف شدم وهر طرف مردم فرار كردن منم فرار كردم و از ميدون وليعصر گرفته تا خيابون كريم خان و خيابون فلسطين و طالقاني و...هر جايي كه ميشد رفتم تا بلاخره تونستم خودمو از اون شرايط نجات بدم و سريع با ماشين برگردم خونه !

اين روزها سخت بيمار شده ام